11 Ekim 2013'ten kalan:

bunun adı da bamya olsun

bir yolculuk anı, en sevdiğim

bir sürü kelime, bir yığın sessizlik

ve sade

kafa sesim

tırnaklarım da mor, kalemim de bugün

neyin moru bu?

göğsüm yeşil, boynum alacalı, bacaklarım gri

renklerden düzülmüyor ne yazık kelimeler

yalnız kurşuni

yaklaşık sekiz ay on günü var

yaşadığım en büyük hazımsızlığın

koptu kopacak

bağırsaklarımdan

süzülecek

aşkımın en saf 

en vahşi

hali

adam diyecek 

"seviyorsan serbest bırakacaksın, geri dönerse senindir

dönmezse hiçbir zaman senin olmamıştır"

kim bilir hangi kadına söverek

gözünün değdiği her yer kurudu

önce gözlerim

kulaklarım

dilim

sona bağısaklarım ve

kalbim

seni bağırsaklarımda beklettim

sinesin diye, unufak olup 

süzülüp hela sularına

bulanasın diye

karnım hiç bu kadar şişmemişti

hiç bu kadar sertleşmemişti

kalbim...

kalp kimin umrunda!

bağırsaklarım mevzu bahis burada

tırmanmadığım duvar, dibini görmediğim güğüm

kaynatmadığım ot, koklamadığım tütsü 

kalmadı

(kalmadı mı sahi? bu ne biçim mübalağa

şiir yazılamıyor uyakla)

ne diyordum, evet

sonunda ilk kımıltılarıma gebe kaldım

o kımıltılar ki

gecedensabahagecedensabahagecedensabaha

şiddetini artırarak

dağılıyor

önce saç sonra

parmak uçlarıma

yakında kurtuluyorum senden

büyük bir gümbürtüyle uğurlayacağım seni

insan yediği şeydir demiş birileri

ben de diyorum ki

sevdiğini yer insan

babaannem derdi:

"allah güzel insanlarla karşılaşmayı nasip etsin"

bir de "kaderinden gülesice" derdi ama

bunun konumuzla ilgisi yok

varsa da, diğer her şeyle olduğu kadar

ben de 

allah doğru kitaplarla karşılaşmayı nasip etsin 

desem şimdi

Alper Kamu'nun benim için ne kadar doğru 

olduğunu tartışacak değilim

ama büyümesin Alper Kamu,

ben bamya pişirmem söz!